Χρονογραφήματα και Διηγήματα

 

                               Τ Ο    Χ Ρ Ο Ν Ο Γ Ρ Α Φ Η Μ Α

                                             Τα σκιάχτρα

                                                Του Παναγιώτη  Αντωνόπουλου

 

                    Παις ήμουν  όταν ο γεννήτορας με πήγε στο αμπέλι να δω το σκιάχτρο. Μια ευφάνταστη χειροποίητη δημιουργία από παλιόρουχα με όψη ανθρώπου κρεμασμένο στην είσοδο για να διώχνει τα σπουργίτια και τα κοτσύφια που έτρωγαν τα σταφύλια.  Όλη αυτή η εικόνα και η συμβολική φράση του γεννήτορα << μας παίρνουν την μπουκιά    απ’ το στόμα κάποιοι >>- εννοώντας τα πουλιά-   ήταν και  η αρχή  του  <<  φιλοσοφείν >> μου στην επικρατούσα στυγνή αντιπαλότητα που θα συναντούσα στη ζωή όταν αργότερα θα μεγάλωνα.

                Στην έκτη τάξη δημοτικού ήρθε στο σχολείο από τα ορεινά ένα κορίτσι, πολύ αδύνατο, άσχημο και ασθενικό που μαχόταν να μας πλησιάσει και να μας κάνει φίλους. Δεν το θέλαμε και το πετροβολούσαμε. Το βαφτίσαμε << σκιάχτρο >> και όπου το βλέπαμε του γυρνούσαμε την πλάτη και φεύγαμε.

              Έφηβος σε μια κουβέντα της θείας μου με τη μάνα μου, άκουσα ανήκουστα πράγματα για τα << σκιάχτρα >>. Η Ανδριάνα η γειτονοπούλα κατά τα λεγόμενα της θείας, νέα νταρντάνα, όμορφη και ζουμερή ατύχησε στην παντρειά της γιατί της δώσανε για άντρα ένα τέρας, ένα << σκιάχτρο >>. Δεν τον ήθελε, αρνιόταν να κοιμηθεί μαζί του τα βράδια, εκείνος τη δάγκωνε, αυτή τον έβριζε, αυτός την έδερνε και της χάραζε τους γλουτούς με τα νύχια.

            Στην Ακαδημία μια σπουδάστρια,  σκέτο τέρας, μας δημιουργούσε ατμόσφαιρα γέλιου και ο αέρας γέμιζε μαζί με τις νότες την ώρα της μουσικής και από τόνους χλευασμού και αιχμηρές χειρονομίες. Την λέγαμε << σκατόσκιαχτρο >> και όταν τη συναντούσαμε το βάζαμε στα πόδια και όπου φύγει- φύγει. Αργότερα διάβασα στην εφημερίδα πως την έσφαξε η πεθερά της στον ύπνο της.

        Στη δουλειά γνώρισα πολλά σκιάχτρα και δη προϊσταμένους.  Ο πιο εμβληματικός που ήταν και τυραννικός, μου θύμιζε τον Αγιατολάχ Χομεϊνί.  Όλο περπατούσε μέσα στο γραφείο, πόρδιζε και γελούσε καμπανιστά. Εκτός από το παρατσούκλι << ο σκιαχτρόγερος >> τον λέγαμε και << χέστη >>.

       Στις μέρες μας ξεφύτρωσαν και τα σύγχρονα σκιάχτρα. Παρεπιδημούν στο μέγαρο Μαξίμου, στη βουλή, στα υπουργεία, σε οργανισμούς και σε κάθε συνωστισμό προθαλάμου υπηρεσίας που μυρίζει χρήμα. Είναι φτιαγμένα από νερό και χώμα, η ψυχή τους είναι διαποτισμένη από τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα και με το παραμικρό αεράκι αποκαλύπτονται η  αστική τους υποκρισία, το ψεύδος και η μακάβρια γύμνια τους.  Τούτα τα σκιάχτρα δεν  είναι για τους αγρούς και τα αμπέλια. Είναι σκιάχτρα για το λαό. Βλέποντας πολλά τέτοια από τα πέριξ μπαλκόνια της οδού Αττικού ή της πλατείας Συντάγματος μπορείς να φτιάξεις ένα ομοίωμά του  όπως το έκανε ο ποιητής:

       […] Ανέβηκα πάλι στο άδειο κάστρο,/ έσιαξα τη στολή του/ γέμισα τη φανέλα του τσουκνίδες,/ το βρακί του χαλίκια//. Το έστησα σκιάχτρο στα χαλάσματα για τα κοράκια και τους γλάρους//. Τα πουλιά ξεμακρύνουν ταραγμένα,/ μ’ αφήκανε μόνο//. Έγειρα τότε στον ώμο του σκιάχτρου μου/ κι έκλαιγα ευτυχισμένος/ νιώθοντας στα μαλλιά μου την ανάσα/  απ’ το σαρκώδες  ανύπαρκτο στόμα/  ευτυχισμένος ναι,/  γιατί μονάχος διάλεξα τούτη τη μοίρα/ όπως διάλεξα κάτω στο παζάρι τα καρφιά/ τις κλωστές, το πανί, τα σανίδια//.

        ellinikoxronografima.blogspot.gr         panant1947@gmail.com