ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ
Του Παναγιώτη Αντωνόπουλου Αντωνόπουλου
Σπούδασα χωρίς να έχω μία. Εκεί
κλεισμένος στης Τρίπολης τα βουνά, αίμα έφτυσα ώσπου να πάρω το πτυχίο
μου, νηστικός. Έξι μήνες να εγκριθεί η πίστωση να λειτουργήσει το εστιατόριο
της Σχολής, έξι μήνες να υπογραφεί, έφυγε το έτος. Στο δεύτερο λειτούργησε από
το Γενάρη. Το χαρτί απορίας αργούσε και ο κέρβερος σκύλος διευθυντής με πέταξε
έξω. Ο γεννήτοράς μου πένης, το πνευμόνι του άρρωστο, το βίο του μάκραινε στη
Σωτηρία με τους ορούς. Κι εγώ νηστικός!
Ευτυχώς ένας καλός Σαμαρείτης με
τάιζε με γεύμα σπαρτιάτικο κι επέζησα.
Τα βράδια μασούσα ένα βλαστάρι
σέλινο από τον κήπο του γείτονα
και το ‘ριχνα στον ύπνο.
